انتظار...
زن هر روز اولین کاری که می کرد این بود که بره کنار دریا و منتظر بشینه. این همون دریایی بود که عشقش رو ازش گرفته بود. ولی او هنوز باور نداشت. هر روز می نشست تا وقتی که خورشید برسه بالای سرش.اونوقت بر میگشت خونه.

نا امید که نه... ولی خسته شده بود.اون روز به جای خورشید، آسمون پر از ابر بود. دریا هم عصبانی تر از همیشه. ابرهای سیاه، نور روز رو کم کرده بودند.
چیزی نگذشت که بغض آسمون ترکید و رگبار زد. در عرض چند ثانیه همه ی لباساش از خیسی به تنش چسبید. صورتش رو گرفت رو به آسمون... گریه امونش رو بریده بود. هیچی نمی خواست جز در کنار او بودن رو.
روی ماسه ها زانو زد. چشماش رو بست. هنوز صورتش رو به آسمون بود. با دستاش شن های ساحل رو چنگ زد. قطره های بارونی که می خوردن به صورتش خیلی سنگین بودن. احساس درد می کرد... قواش رو جمع کرد و با همه ی توانی که داشت فریاد زد: خداااااااایااااا  فقط یه نشونه... تو رو به بزرگیت قسم فقط یه نشونه...
...
چشماش رو که باز کرد. متوجه شد که مدت زیادیه اونجا نشسته. دستاش رو نگاه کرد. نشونه ای که می خواست تو دستش بود: یه قطب نمای بی عقربه....

روزگاری طولانی «عشق» و «وفا» با هم دوستان صمیمی بودند...

پسر به دختر گفت اگه یه روزی به قلب احتیاج داشته باشی اولین نفری هستم كه میام تا قلبمو با تمام وجودم تقدیمت كنم.دختر لبخندی زد و گفت ممنونم.


تا اینكه یك روز اون اتفاق افتاد..حال دختر خوب نبود..نیاز فوری به قلب داشت..از پسر خبری نبود..دختر با خودش میگفت :میدونی كه من هیچوقت نمیذاشتم تو قلبتو به من بدی و به خاطر من خودتو فدا كنی..ولی این بود اون حرفات..حتی برای دیدنم هم نیومدی...شاید من دیگه هیچوقت زنده نباشم.. آرام گریست و دیگر چیزی نفهمید...

چشمانش را باز كرد..دكتر بالای سرش بود.به دكتر گفت چه اتفاقی افتاده؟دكتر گفت نگران نباشید پیوند قلبتون با موفقیت انجام شده.شما باید استراحت كنید..درضمن این نامه برای شماست..!
دختر نامه رو برداشت.اثری از اسم روی پاكت دیده نمیشد. بازش كرد و درون آن چنین نوشته شده بود:



سلام عزیزم.الان كه این نامه رو میخونی من در قلب تو زنده ام.از دستم ناراحت نباش كه بهت سر نزدم چون میدونستم اگه بیام هرگز نمیذاری كه قلبمو بهت بدم..پس نیومدم تا بتونم این كارو انجام بدم..امیدوارم عملت موفقیت آمیز باشه.(عاشقتم تا بینهایت)


دختر نمیتوانست باور كند..اون این كارو كرده بود..اون قلبشو به دختر داده بود..
آرام اسم پسر را صدا كرد و قطره های اشك روی صورتش جاری شد..و به خودش گفت چرا هیچوقت حرفاشو باور نكردم...

پیرمردی  صبح  زود  از  خانه اش  بیرون  آمد.پیاده رو  در  دست  تعمیر  بود  به  همین  خاطر  در  خیابان  شروع  به  راه  رفتن  کرد  که  ناگهان  یک  ماشین  به  او  زد.مرد  به  زمین  افتاد.مردم  دورش  جمع  شدند  و  او  را  به  بیمارستان   رساندند.
پس  از  پانسمان  زخمها،پرستاران  به  او  گفتند  که  آماده  عکسبرداری  از  استخوانها  شود.پیرمرد  به  فکر  فرو  رفت.سپس  بلند  شد  و  لنگ لنگان  به  سمت  در  رفت  و  در  همان  حال  گفت  که  عجله  دارد  و  نیازی  به  عکسبرداری  نیست.
پرستاران  سعی  در  قانع  کردن  او  داشتند  ولی  موفق  نشدند.برای  همین  از  او  دلیل  عجله اش  را  پرسیدند.
پیرمرد  گفت::: زنم  در  خانه  سالمندان  است.من  هر  صبح  به  آنجا  می روم  و  صبحانه   را  با  او  می خورم.نمی خواهم  دیر  شود!
پرستاری  به  او  گفت:::شما  نگران  نباشید.ما  به  او  خبر  می دهیم  که  امروز  دیرتر  می رسید.
پیرمرد  جواب  داد:::متاسفم  او  بیماری  فراموشی  دارد  و  متوجه  چیزی  نخواهد  شد  و  حتی  مرا  هم  نمی شناسد.
پرستارها  با  تعجب  پرسیدند:::پس  چرا  هر  روز  صبح  برای  صرف  صبحانه  پیش  او  می روید  در  حالیکه  شما  را  نمی شناسد؟!
پیرمرد  با  صدای  غمگین  و  آرام  گفت:اما  من  که  می دانم  او  چه   کسی  است!