یاد روزی که برای اولین و آخرین بار زیر بارون با هم راه می رفتیم

$$_________ســــــــــــــــــــــــــــــلام____$$$$$
__$$$$$$$$*________دوســـــــت___,,$$$$$$$$*
___$$$$$$$$$$,,______خــــــوبم____,,$$$$$$$$$$*
____$$$$$$$$$$$$___ ._____.___$$$$$$$$$$$$
____$$$$$$$$$$$$$,_'.____.'_,,$$$$$$$$$$$$$
____$$$$$$$$$$$$$$,, '.__,'_$$$$$$$$$$$$$$$
____$$$$$$$$$$$$$$$$.@:.$$$$$$$$$$$$$$$$
______***$$$$$$$$$$$@@$$$$$$$$$$$****
__________,,,__*$$$$$$@.$$$$$$,,,,,,
_____,,$$$$$$$$$$$$$* @ *$$$$$$$$$$$$,,,
____*$$$$$$$$$$$$$*_@@_*$$$$$$$$$$$$$
___,,*$$$$$$$$$$$$$__.@.__*$$$$$$$$$$$$$,,
_,,*___*$$$$$$$$$$$___*___*$$$$$$$$$$*__ *',,
*____,,*$$$$$$$$$$_________$$$$$$$$$$*,,____*
______,;$*$,$$**'__اپــــــــم____**'$$***,,
____,;'*___'_.*__________________*___ '*,,
,,,,.;*____________---_بیاااااااا___________ _ ____ '**,,,,

                          رنگ عشق به این خیابون نزده       

وقتي دلت گرفت بشين به اندازه تمام دلتنگيات گريه کن.

روز پاييزي ميلاد تو در يادم هست

روز خاكستري‌ي سرد سفر يادت نيست

ناله‌ي ناخوش از شاخه جدا ماندن من

در شب آخر پرواز خطر يادت نيست

تلخي‌ي فاصله‌ها نيز به يادت مانده‌ست

نيزه بر باد نشسته‌ست و سپر يادت نيست



يادم هست، يادت نيست!



خواب روزانه اگر در خور تعبير نبود

پس چرا گشت شبانه، در به در يادت نيست؟

من به خط و خبري از تو قناعت كردم

قاصدك، كاش نگويي كه خبر يادت نيست



يادم هست، يادت نيست!



عطش خشك تو بر ريگ بيابان ماسيد

كوزه‌يي دادمت اي تشنه، مگر يادت نيست؟

تو كه خود سوزي‌ي هر شب‌پره را مي‌فهمي

باورم نيست كه مرگ بال و پر يادت نيست

تو به دل‌ريختگان چشم نداري، بي‌دل

آن چنان غرق غروبي كه سحر يادت نيست



يادم هست، يادت نيست!

تند خویی تو ... بی اعتنایی و خونسردی تو همیشه اوقات مرا چنان در هم می کوبد که تا کنون نتوانسته ام آنچه درباره ی تو می اندیشیدم را بر زبان بیاورم ... سعی می کنم بوسیله ی این نامه درد های قلبم را برای تو فاش کنم ... درد هایی که همه شب چون آتش گداخته ای قلب و در نتیجه هستی مرا میسوزاند و مرا  همانند محتضرین تب دار به وادی فنا می کشاند از تو می خواهم این نامه را که صورت نامه های عادی را ندارد و در هیچ پاکتی قرار نگرفته است و تمبر بر روی آن نخورده است را بپذیری و بگذاری عشاق شوریده حال جهان نامه ی مرا که از صمیم قلبم ترا دوست داشته ام و از تو هرگز وفایی ندیدم را بخوانند ... و قطره اشکی بر دل رنجیده ی من از دیده بیافشانند .... شاید قطرات اشکهای گرم خواننده گان این نامه دل سرد ترا به رحم بیا ورد ...!!! ************************************************************* نمیدانم در سر لوحه نامه ام چه بنویسم از کلمه ی " محبوبم " فراری و بیزارم چون محبوب یک طرفی کمتر وجود دارد . " عزیزم "را برای این انتخاب نمی کنم چون همگان به همه کس این کلمه را خطاب می کنند . در پی آنم کلمه ای که برازنده ی تو باشد بیابم ... دوست دارم آن را بیافرینم همانطوری که خداوند بزرگ مرا آفرید و رنجهای دنیا را چنان بارم کرد که هرگز از سنگینی آن کمرم راست نشد ... آری می خواهم کلمه ای بوجود بیاورم که همان یک کلمه معنای این نامه ی طولانی را در قالب کوچک خود جای دهد می خواهم در این کلمه از کشتار بی رحمانه ی تو از جفای تو " از خنده های بی موقع تو و بالاخره از نگاه سرد و بی فروغ تو سخنها گفته باشم ...!!!                     ****************************************************** ساعتها میگذرد کاغذ های بیشماری سیاه شده و پس از پاره شدن تسلیم باد شدند ولی هنوز این کلمه را نتوانسته ام بوجود بیاورم و یا شاید نخواسته ام زیرا با تمام این شکوه ها دوستت دارم و میل ندارم که هرگز دل زود رنجت سر مویی از من برنجد ...!!! بگذار این کلمه ی لعنتی هیچوقت بوجود نیاید زیرا از آن ترس و وحشت دارم ترسی مبهم که به اشکال ظلمانی شبهای تیره و تار زمستان شباهت دارد ترسی که چون وحشت در پناه ابرهای سیاه ...  جهان را تسخیر می کند ...!!! فکر کردم که بهتر است نامه را بدون سر لوحه و اسم شروع کنم زیرا دوست ندارم مردم بفهمند من ترا می پرستم ...عجیب است اگر بنویسم به همین دلیل دیگران نیز حسادت می کنند . زیرا نمی پسندم  نام ترا اگر  برای یک بار هم که شده کسی بر زبان بیاورد و حتی در فکر خود نیز آنرا  مجسم  کند ...!!! ********************************************************** نامه پایان می یابد و من هنوز در انتخاب سر لوحه آن باقی مانده ام ممکن است تقاضا کنم در یک شب مهتابی مانند نور ماه که لرزان و گذران از پس موانع گذشته و جهان هستی را روشن می کند به آغوشم بیایی و ضمن ایتکه دل تاریک و غم زده ی مرا روشنی می بخشی نامی را که باید در نامه ی بعدی آنرا عنوان کنم در گوشم زمزمه کنی ...!!!؟؟؟ **********************************************************

...

خانم مهستی در سال گذشته بر اثر طومار مغزی جان به جان آفرین تسلیم کرد .... این غم بزرگ را به همه ی دوستان و طرفداران به ویژه خانواده محترمشان بخوص دختر گلش " سحر " تسلیت می گم و امیدوارم که به این زودیها دیگه  از این اتفاقات واسه جامعه هنر  ایرانی نیفته ... مهمستی  بدان که همیشه در یادها ماندگاری چون ماندنی بودی نه خواندنی ... خداوند روحش را قرین رحمت کند ... اینم یه شعر از خانم مهستی  تقدیم به همه ی دوستداران بانوی آواز ایران ... هیچکی از رفتن من غصه نخورد  هیچکی با موندن من شاد نشد وقتی رفتم کسی قلبش نگرفت  بغض هیچ آدمی فریاد نشد وقتی رفتم کسی غصش نگرفت   وقتی رفتم کسی بدرقم نکرد دل من میخواست تلافی بکنه  پس چشه هیچ کسی عاشقم نکرد   وقتی رفتم نه که بارون نگرفت  هوا صاف و خیلی هم آفتابی بود   اگه شب میرفتم و خورشید نبود  آسمون خوب میدونم مهتابی بود   دم رفتن کسی گفت سفر بخیر   که واسم غریب و نا شناخته بود   اما اون وقتی رسید که قلب من  همه آرزوهاشو باخته بود   چهره هیچ کسی پژمرده نبود  گلا اما همه پژمرده بودن   کسائیکه واسشون مهم بودم  همه شاید یه جوری مرده بودن

راستی راه عجیبی را در پیش گرفتم در این راه تاریک که روشنایی از ظلمت شکایت دارد و روز ها همیشه از شبهای طولانی هجران حکایت می کنند و چشمانم همواره از غمهای درونم تر است ...!!! چه سودی عاید من می شود ...  ؟؟؟ آیا من شبیه آن مسافری سر گردانی  نیستم  که  بیهوده جهان را می پیماید و بار دیگر به همان نقطه ی شروع می رسد ...!!! این جواب را هرگز مایل نیستم از زبانت بشنوم بگذار " اعتراف مقدس " خود را که به نام تو شروع کرده ام را به پایان برسانم آن وقت اگر من وجود داشتم می توانی پاسخ مرا به صراحت بدهی ... !!! اگر در گفتارت یاس و نا امیدی باشد راهی را که من می پیمایم به دست تو به عالم تصور و خیال منتهی می شود که در آنجا نه سفری هست نه مسافری نه عاشقی هست و نه معشوقی همه چیز در دست فنا و بالاخره در ظلمت و تاریکی فرو میرود و در کام عدم نا پدید می شود ...!!! روزی شنیدم با خود زمزمه میکردی : "محبت و دوستی و عشق و صفا اگر حقیقت داشته باشد باید در دل مدفون شود ." آیا مبنای این جملات تو همان  نیست  که من بنام " اعتراف مقدس " می نویسم ...!!! آیا از این گفتار و از آن رفتار تو بوی جدایی ابدی به مشام نمی رسد ...!!! *.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*. *.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*. اولین شبی که به منزل من آمدی به یکبار عالم تاریک من به روشنایی تبدیل شد ...!!! کوه و دشت و دره و هامون از زیر پرده ظلمت و نیستی بیرون آمد و دنیا با تمام زشتی هایش به من لبخند شیرینی زد  و من از آن روز در همه چیز حیات ابدی و روح و نشاط پر ثمری مشاهده کردم ...  از آن روز دوستی و رفاقتها را کم کم از یاد بردم و صفحه ی خاطرم را از عشق ها و محبت ها پاک کردم تا تو بتوانی چون نوعروسی  که برایش حجله ی پر از زیبایی و صفا آماده می کنند  به قلب من بیایی و تمام آن را به اختیار خود بگیری ...!!! تو می دانی در این راه کوشش مداومی به خرج دادم و حقآ موفق هم  شدم تا شبی که از تو پرسیدم : " کسی را دوست داری ...؟؟؟ " پاسخ دادی ......" نه " گفتم تا حالا  "هیچکس "  در زندگی تو وجود داشته است ...؟؟؟ گفتی : " نه " می خواستم بپرسم آیا می توانی  " هیچکس " را دوست داشته باشی .....!!! زبانم در دهانم به حرکت در نیامد هر چه سعی کردم کلمات به جملات مبدل نشد و بالاخره پس از یک مبارزه شدید طولانی این سوال به شکل آه عمیق و سردی که از ته قلبم بیرون آمد به گوش تو رسید ولی تو از آن هیچی نفهمیدی ...!!! واینک نیز انتظار ندارم در این خصوص پاسخی از تو دریافت کنم چون که جواب را خودم پیدا کردم ... حق هم با تو ست زیرا تو نباید آدمی را که هیچ ندارد و هیچ هم نیست دوست داشته باشی ...   گناهکار منم که با یک دیدار شادی ها را به جای غمها گماردم و ابرهای سیاه زندگیم را کنار زدمو بی جهت به عشقی که پایدار نبود دلخوش کردم ...!!! ولی اطمینان داشته باش که از تو به جز خاطره ای دلنشین " خاطره ای که توانست مدت دو سال مرا به زندگی امیدوار و پایبند کند " چیزی بیاد نخواهم داشت ...!!!............................ قسم می خورم ...!!! *.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*. *.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*. اینا فقط یه گوشه از درد و غم های این قلب کوچولو ی ما بود که واسه شما شما دوستان گلم فاش کرد  ...!!! امیدوارم حال و احوال هیچ کدومتون مثل الان من نباشه ...!!!