باز هم تب غربت مرا فرا گرفت

وقتی حضور خوب تو را کم می آورم

این دل گرفته است

لحظات من تهی است

یک بار هم شده است

نام مرا صدا بزن

ای عشق ماندنی

در حسرت دقایق من جز تو هیچ نیست

این اشک ها ، هوای تو را زنده می کنند

دستی به مهربانی آیینه ها برآر

برگونه های من قطراتی نشسته است

از جنس چشم های تو

حال و هوای بسته ی این خانه را ببین

بشتاب نازنین

....

واقعیتی تلخ به نام مرگ نمی دونم تا حالا مرگ و تجربه کردید یا نه؟ شاید سوالم خنده دار باشه ولی کاش می شد همه ما آدما یه جوری اون و تجربه می کردیم ..چون اینجوری قدر زندگی بیشتر می دونستیم و از تموم لحظات زندگی استفاده می کردیم..من مرگ و تجربه کردم یه بار هم نه بلکه چند بار...حالا این که چرا سرم به سنگ نمی خوره و آدم نمی شم بماند...تجربه ی تلخ و ترسناکی که الان دیگه واسم خیلی جالب و شیرینه..یه دوست داشتم تو دبیرستان به اسم فریبا ...دختری که واقعا فریبا هم بود با چشم های عسلی و مو های بور..با فریبا روزهای خوب دبیرستان و سپری کردیم ...و خاطره های خوب با هم بودنمون و تو دفتر خاطرات مون ثبت کردیم واسه روز مبادا ..فریبا به خاطر بیماری سرطان همه چیزو بوسید و از این دنیا دل کند و رفت....بعضی وقت ها بد جوری هوایی می شم..دلم واسش تنگ می شه ...و هر وقت که اینجوری می شم جاتون خالی تا صبح با ارواح می ریم گردش و تفریح...اما دیشب یه خواب عجیبی دیدم البته این خواب و قبلا هم دیده بودم...خواب دیشب من به اندازه هزاران کتاب واسم با ارزش بود..خواب دیدم که مردم و عمرم تموم شده...مرگ و با تموم و وجود حس می کردم ...می دونم که الان خیلی ها می گن ای بابا ما از این شانس ها نداریم...ولی من تو تموم مراسم خودم شرکت داشتم ..حتی درخت بیدی و که همیشه ارزوش و داشتم تو خواب می دیدم...جسم خودم و می دیدم که تو یه گوشه ای از زمین افتاده و حتی خود من هم نمی تونستم کاری واسش بکنم تا شاید به زندگی برگرده...جالب بود من که همه جوره مواظب خودم بودم دیگه اونجا بی خیال جسم خودم شده بودم..می دونستم که آخره خط..و چه بخوام چه نخوام بایدتو تابوت چوبی که آماده شده بود دراز بکشم وبرم به جایی که اصلا دوست نداشتم...من تو بیداری از اسم تابوت هم وحشت می کنم ولی اونجا دیگه گریزی نبود چون جسم من دیگه متعلق به خودم نبود من از اون جدا شده بودم..حس عجیبی داشتم بیان کردنش خیلی سخته..همه ی مراسم داشت به خوبی انجام می شد که یه دفعه صدایی شنیدم...پریسا..پریسا...نه صدای فرشته هایی که از حال و احوال دنیات می پرسند و این که چیکار کردی نبود...البته این هم صدای یه فرشته بود که من هیچ وقت اون طور که باید قدرش و ندونستم...آره با صدای گرم و مهربون مامان از خواب بیدار شدم...اگه مامان به دادم نرسیده بود احتمالا تا حالا مراسم خاکسپاری تموم شده بود...وقتی مامان بیدارم کرد صورتم خیس خیس بود تا گفت چی شده پریدم بغلش و بوسیدمش و مثل دیوونه ها گریه کردم درست مثل دوران کودکی...اعصابش به هم ریخت و گفت باز چی شده دختر دیوونه تو آخرش من و می کشی و راحت می شی ..کلی باهاش حرف زدم و گریه کردم آخرش بوسم کرد و گفت بلند شو نمازم قضا شد...دلم می خواست مثل همون دوران بچگی چادر نماز کوچیکم و بدازم سرم و کنار مامان بشینم و نماز بخونم..ولی یه جورایی خجالت می کشیدم چون خیلی وقت بودکه دیگه نماز نخونده بودم...البته من همیشه با خدا حرف می زنم تو خلوتم کلی باهاش صحبت می کنم واسش نامه می نویسم از دلتنگی هام می گم ولی فقط به زبان شیرین فارسی...میدونم که همه ی اینا یه هشدارواسه بیدار شدن از خواب...الان احساس خوبی دارم شارژ شارژم...خوشحالم به خاطر این که خدا به من هم فرصت زندگی کردن و داده ...خوشحالم که هستم و می تونم از تموم زیبایی های دنیا استفاده کنم...باید روزهارو دریابیم...باید زندگی کنیم و یاد بگیریم که عشق بورزیم باید طوری زندگی کنیم که هنگام مرگ حسرت هیچ چیزی و نخوریم....الان که اینارو می نویسم ساعت 10وامروز مامان قرار تکلیفم و روشن کنه...خلاصه این که اگه ندیدمتون بدونید خوابه تعبیر شده امروز این شعر فروغ واقعا یه حال و هوای دیگه یی داشت مرگ من روزی فرا خواهد رسید در بهاری روشن از امواج نور در زمستانی غبارآلود و دور یا خزانی خالی از فریاد و شور * مرگ من روزی فرا خواهد رسید روزی از این تلخ و شیرین روزها روز پوچی همچو روزان دگر سایه ای زامروزها ،دیروزها * دیدگانم همچو دالان های تار گونه هایم همچو مرمرهای سرد ناگهان خوابی مرا خواهد ربود من تهی خواهم شد از فریاد و درد * می خزند آرام روی دفترم دستهای فارغ از افسون شعر یاد می آرم که در دستان تو روزگاری شعله می زدخون شعر * خاک می خواند مرا هر دم به خویش می رسند از ره که در خاکم نهند آه شاید عاشقانم نیمه شب گل بروی گور غمناکم نهند * بعد من ،ناگه به یک سو می روند پرده های تیره ی دنیای من چشمهای ناشناسی می خزند روی کاغذها و دفترهای من * در اتاق کوچکم پا می نهد بعد من با یاد من بیگانه ای در بر آیینه می ماند بجای تارمویی،نقش دستی،شانه ای * می رهم از خویش و می مانم ز خویش هرچه بر جا مانده ویران می شود روح من چون بادبان قایقی در افقها دور و پنهان می شود * می شتابداز پی هم بی شکیب روزها و هفته ها و ماهها چشم تو در انتظار نامه ای خیره می ماند به چشم راهها * لیک دیگر پیکر سرد مرا میفشارد خاک دامنگیر خاک بی تو ، دور از ضربه های قلب تو قلب من می پوسد آنجا زیر خاک * بعدها نام مرا باران و باد نرم می شوید از رخسار سنگ گور من گمنام می ماندبه راه فارغ از افسانه های نام و ننگ